Τρίτη όψη του νομίσματος: Επαναστάτης με αιτία

3075
0
Share:

Καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι μας. Διαβάζουμε όλοι μας και σύμφωνα με μελέτες τις πιο πολλές από το φατσοβιβλίο, ειδήσεις, ειδήσεις και… ειδήσεις. Άλλες μας θορυβούν, άλλες μας διασκεδάζουν και άλλες μας προβληματίζουν. Οι πιο πολλές είναι, δυστυχώς, του τρίτου είδους και μας προβληματίζουν πολύ. Πάντα υπάρχει η σκέψη, μύθος ή όχι ας το κρίνει ο καθένας μας, ότι είμαστε μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων, ότι έχουμε αποδυναμωμένη φωνή και λοιπά και λοιπά.

Μπορεί αυτά που θα σας πω να θυμίσουν σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά πριν από δεκάδες χρόνια, τον προηγούμενο αιώνα, όταν ακόμα ο κινηματογράφος ήταν βουβός και έβλεπε ο κόσμος το 1902 την γαλλική ταινία «Ταξίδι στην Σελήνη» κανείς δεν πίστευε ότι θα γίνει πραγματικότητα σε λίγες δεκαετίες.

Μακριά από τα κέντρα αποφάσεων λοιπόν και είναι και μία διαχρονική, διακομματική δικαιολογία για αστοχίες και παραλείψεις. Κι όμως, όλοι μας ξέρουμε κάποιον, κάπου, κάποιον δικό μας μπάρμπα, στην δικιά μας Κορώνη. Αλλά όλοι μας για δικιά μας εφεδρεία, για δικιά μας εξυπηρέτηση. Άνθρωποι με κύρος, σε σημαντικές θέσεις, σε θέσεις κλειδιά με καταγωγή από τον τόπο μας και δεν μιλάω για αιρετούς, για να συνεννοούμαστε. Πόσοι από εμάς είμαστε διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις γνωριμίες μας για το κοινό καλό; Πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε μια τέτοια γνωριμία για το κοινό καλό; «Και γιατί εγώ ρε φίλε πρώτος;» το ερώτημα ως αντανακλαστική απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα. Γιατί οι επαναστάσεις συνήθως ξεκινούν από έναν «ρε φίλε». 

Όσο «ποιούμε την νήσσα» να μην απορούμε γιατί έμεναν κλειστά τελωνεία και σημεία εισόδου που έπρεπε να ανοίξουν και ανοίγουν αντίστοιχα αυτά που έπρεπε να μείνουν κλειστά ούτε γιατί αυτά που είναι ανοιχτά θυμίζουν τελωνεία σε μία τριτοκοσμική χώρα και όχι σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Όσο «ποιούμε την νήσσα» ας μην απορούμε που πανηγυρίζουμε για τα δεδομένα και αιτούμαστε κάθε τόσο, σαν αντιβίωση ανά 8ωρο μετά το φαγητό, τα ίδια και τα ίδια σε σημείο να γινόμαστε γραφικοί.

Ξέρω, η γκρίνια δεν πάει με την ζέστη ούτε με τα «μπάνια του λαού» αλλά κάποια στιγμή κατάλληλη ή μη πρέπει να ανοίξει η συζήτηση του lobbying για την Αλεξανδρούπολη, για τον Έβρο γιατί χωρίς αυτό και το 2500 μ.Χ. πάλι για τα ίδια θα μιλάμε και θα γκρινιάζουμε.

Υγεία σε όλες και όλους, χαιρετισμούς στην οικογένεια.

Παύλος Σ Μιχαηλίδης

Share:

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Πολιτική Απορρήτου

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο