Ριχάρδος Μυλωνάς: Γραβάτες και ρόμπες

305
0
Share:

Ε​​ίναι, λένε, πιο εύκολο να φανταστείς το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός βρίσκει, άλλωστε, τρόπο να ανθήσει και σε συνθήκες συντέλειας του κόσμου: Οι υπεύθυνοι τελετών είναι περιζήτητοι στον καιρό της πανώλης. Οι αρτοποιοί στον καιρό του λιμού. Και οι χρυσοθήρες, βεβαίως, στον καιρό της ύφεσης.

Σε αυτόν τον κανόνα της αγοράς οφείλεται η σταδιοδρομία του Ριχάρδου Μυλωνά. Ο ιδιοκτήτης αλυσίδας ενεχυροδανειστηρίων, που κατηγορείται τώρα για λαθρεμπόριο, δεν υπήρξε ποτέ κρυφός. Αντιθέτως.



Διαφήμιζε ανοιχτά ότι το επιχειρηματικό του μοντέλο βασιζόταν στην εξαργύρωση της δυστυχίας – «η λύση στην κρίση» ήταν το σλόγκαν του. Και το διαφήμιζε με το πρόσωπό του. Είχε μετατρέψει τον εαυτό του σε brand, εμφανιζόμενος σε γκρίζες διαφημίσεις, όπου η μιζεροχοΐα παρουσιαζόταν περίπου σαν φιλανθρωπία, με τον σπλαχνικό ντίλερ να ομνύει αυτοπροσώπως, από τον επίχρυσο θρόνο του, στις «ανάγκες του πελάτη».

Αυτό το μάρκετινγκ, δανεισμένο από τους μαντράδες της αμερικανικής ενδοχώρας (Better Call Ριχάρδος), θα φαινόταν χοντρά παρωχημένο, αν δεν ήταν ταυτόχρονα και τόσο σύγχρονο. Αν δεν συντονιζόταν με την αισθητική του ατομικού μάρκετινγκ διά του οποίου αυτοδιαφημίζονται –και αυτοφωτογραφίζονται– εκατομμύρια ναρκισσισμοί στην παγκόσμια αγορά της προσοχής: Με προσέχουν, άρα υπάρχω· υπάρχω, όσο με προσέχουν.

Εχοντας την τόλμη να συνδυάζει τη χρυσοκόκκινη ρόμπα με την πλαστική παντόφλα, ο Ριχάρδος δύσκολα περνούσε απαρατήρητος.

Θα ήταν όμως βιαστικό να τον κατατάξει κανείς λόγω της πόζας του στη λούμπεν επιχειρηματικότητα. Η μπίζνα του έχει συγγένειες με τα άλλα δύο μεγάλα κόλπα του καθωσπρέπει ελληνικού επιχειρείν: Την ελληνική πολυεθνική των φτηνών κοσμημάτων με τα πειραγμένα βιβλία· και τις αγορές ακινήτων μέσω POS.

Και οι τρεις δουλειές είχαν το ένα άκρο τους στην Κίνα. Πού οφείλεται αυτή η ομοιότητα; Σε σκέτη σύμπτωση; Ή μήπως στη χύτευση κοινών αξιών; Στη συναντίληψη μεταξύ του νεαρού κινεζικού καπιταλισμού χωρίς δημοκρατία και του πειρατικού ελληνικού καπιταλισμού χωρίς κανόνες;

Ο Ριχάρδος έτσι αναβαθμίζεται από γυφτοπέδιλος αεριτζής σε μέρος του εθνικού κανόνα. Σε φορέα εκείνου του εξαγωγικού «δαιμονίου» που –πότε με χρυσές βίζες, πότε με «φο» βιβλία και πότε με ατόφιο, λαθραίο χρυσάφι– κυκλοφορεί στις μαύρες φλέβες παγκοσμιοποίησης.

Αν σε κάτι διέφερε ο Ριχάρδος από τους ομότεχνούς του είναι ότι δεν ήθελε να κρύψει αυτό που ήταν. Φορούσε σκέτη τη ρόμπα. Σκέτη τη φενάκη.

Πηγή: kathimerini.gr

Share:

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Πολιτική Απορρήτου

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο