Οταν το έγκλημα μένει ανεξήγητο

4566
0
Share:

Θ​​α μπορούσε κανείς να αντιμετωπίσει τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη στατιστικά. Δυστυχώς, τέτοια εγκλήματα γίνονται και θα γίνονται. Θα υπάρχει πάντα ένα ποσοστό «ανώμαλων» σαν τους δύο δράστες που τις τελευταίες ημέρες αναθεματίζονται ως κτήνη.

Υπάρχει όμως και η σκηνή από το βράδυ της δολοφονίας. Υπάρχει εκείνο το πλάνο που εικονίζει το θύμα να ασπάζεται φιλικά τον θύτη. Φαίνεται έτσι ότι η 21χρονη φοιτήτρια δεν έπεσε σε ενέδρα κάποιου τέρατος. Τη σκότωσε ένας φίλος. Αρα αυτό που έγινε στη Ρόδο δεν μπορεί να το εξηγήσει η πρόχειρη στατιστική.



Η ταξινόμηση τέτοιων εγκλημάτων ως σεξιστικών διεγείρει συνήθως μια αντανακλαστική άμυνα. Δεν είναι, λένε, όλοι οι άνδρες βιαστές. Γι’ αυτό και οι φωνές που ζητούν αναδιαπαιδαγώγηση των ανδρών απορρίπτονται ως υστερικές. Οντως, δεν είναι όλοι οι άνδρες βιαστές. Ολοι οι βιαστές όμως –με αμελητέο αριθμό εξαιρέσεων- είναι άνδρες. Είμαστε καταδικασμένοι μήπως να αφήσουμε αυτό το δεδομένο στην αρμοδιότητα της ενδοκρινολογίας; Να το αποδεχτούμε ως αδιόρθωτο κατασκευαστικό λάθος της ανδρικής βιολογίας; Ή μήπως δεν είναι ανίκητες οι ορμόνες; Μήπως υπάρχει λόγος να δοκιμάσουμε την επάρατη αναδιαπαιδαγώγηση – γιατί το φύλο δεν μας ορίζει περισσότερο απ’ όσο μπορούμε εμείς να το ορίσουμε;

Η συζήτηση αυτή, με ευθύνη και του ακτιβισμού –του συνδικαλισμού των ταυτοτήτων– γίνεται ανεξήγητα πολωτική. Διεξάγεται συνήθως σαν πόλεμος των φύλων. Σαν να υπάρχει μια κούρσα εξοπλισμών, όπου ό,τι κερδίζουν οι γυναίκες, το χάνουν οι άνδρες – και το ανάποδο: ό,τι κερδίζουν οι γιοι μας, το παίρνουν από τις κόρες μας.

Αν ξεπεράσει κανείς τους αυτοματισμούς αυτού του ανταγωνισμού, δεν μπορεί παρά να δει το κενό: Αυτή τη στιγμή η μόνη δραστική μορφή σεξουαλικής «διαπαιδαγώγησης» των εφήβων είναι η πανταχού προσιτή, δωρεάν πορνογραφία – μια υποκουλτούρα αναπαραγωγής στερεοτύπων που υπακούει μόνο στην αρχή της εμπορευσιμότητάς της.

Η λύση, βέβαια, δεν θα ήταν να λογοκρίνει κανείς την πορνογραφία – πράγμα που ακόμη κι αν ήταν σκόπιμο, θα παρέμενε ανέφικτο. Η λύση θα ήταν να θέσει στη διάθεση των εφήβων ένα αντίπαλο υπόδειγμα – ένα πολιτισμικό αντίβαρο.

Η ανάγκη αυτή φαίνεται ακόμη πιο επείγουσα αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο προβάλλεται στη δημόσια σφαίρα η δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη. Τα σχόλια εξαντλούνται σε κραυγές ηθικού πανικού. Και τα ρεπορτάζ πουλάνε φρίκη, αναπαριστώντας τις λεπτομέρειες του εγκλήματος. Η αιματηρή πραγματικότητα γίνεται έτσι υλικό για μια ελάχιστα κεκαλυμμένη πορνογραφία της βίας. Το έγκλημα δεν εξηγείται. Καταναλώνεται.

Πηγή: kathimerini.gr

Share:

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Πολιτική Απορρήτου

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο