Ή Υψηλή Πύλη και οι κλόουν της ελληνικής διπλωματίας

35
0
Share:

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ Ερντογάν στην Αθήνα ήταν ασφαλώς πληθωρική ως προς τις προκλητικές αξιώσεις της. Ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν δεν φαίνεται μόνον από την εξαιρετικά ανησυχητική αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης. «Η Ιστορία θα είναι ευγενική μαζί μου. Σκοπεύω να τη γράψω». Οχι, αυτό δεν το είπε ο Ταγίπ Ερντογάν. Το είχε πει ο Γουίνστον Τσόρτστλ, αλλά ταιριάζει στο μεγαλομανές σύμπαν του. Αν γίνει αποδεκτή η αξίωση της Τουρκίας για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, ακόμη και ως απλή διαπραγμάτευση, αυτόματα θα περιστείλει ελληνικά γεωπολιτικά δικαιώμαια. Ενώ ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει εγκλωβιστεί στην προπαγάνδα ότι η μοίρα τού επιφυλάσσει να παίξει το γεωπολιτικό χαρτί της χώρας… Από την «αγκαλιά της Ρωσίας ή της Κίνας» να βολοδέρνει επιπόλαια στην «αγκαλιά του θείου Τραμπ» και να κάνει υψηλή διπλωματία με τον Ερντογάν.

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ Βατερλό, σας λέω… Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου, την ώρα που έκανε απολογισμό η μέρα… η Ιστορία πάσχιζε να ξαναβρεί την έννοιά της. Ενώ η τουρκική κηλίδα συνέχιζε ανεξίτηλη στη Θράκη, να στιγματίζει την Ιστορία μας με το παραλήρημα της δήθεν επικαιροποίησης της Συνθήκης της Λωζάννης. Τούρκοι συνάδελφοι και δικοί μου φίλοι, αιφνιδιαομένοι, παρακολουθούν την προσπάθεια του Ελληνα Προέδρου Προκοπή Παυλόπουλου να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα. Εντάξει… Μπορείς να καγχάσεις, να οργιστείς, να γελάσεις, να σαρκάσεις, να αποστρέψείς το πρόσωπο από την ηλίθια Αριστερά. Αλλά αυτή η κηλίδα συνεχίζει ανεξίτηλη να με κυκλώνει… Σε μια εποχή που η οικονομική κατάρρευση του ελλαδικού κράτους και η κοινωνική αποσύνθεση μεγεθύνουν τη σαθρή άποψη περί της λογικής να τα βρούμε με την Τουρκία. Η λογική συνέχεια αυτής της λεκτικής ταχυδακτυλουργίας έχει εμποτίσει σχεδόν τους πάντες και έχει μεταλλάξει τους έχοντες την ευθύνη των ελληνοτουρκικών χειρισμών σε κλόουν της πολιτικής και της διπλωματίας.

ΚΑΙ ΕΝΩ διαμορφώνονται νέα εκρηκιικά γεωπολιτικά δεδομένα, ο Ελληνας πρωθυπουργός με άκρος επιπόλαιη και ανιστόρητη απόφαση επέλεξε να δώσει χείρα βοηθείας στον Ερντογάν με τη σκέψη ότι ενισχύεται ουσιαστικά η στρατηγική συνεργασίας των δύο χωρών και στο θέμα των προσφύγων. Είναι, όντως, επικίνδυνο (πρωτίστως για εμάς) το ραντεβού του Ερντογάν με την Ιστορία. Θα επιδιώξει πάση θυσία -εάν κάποιος δεν τον σταματήσει- να αναθεωρήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης, καθώς αυτή αποτελεί ουσιαστικά τη ληξιαρχική πράξη γέννησης της κοσμικής Τουρκίας από τον Κεμάλ Ατατούρκ. Για τον τουρκικό εθνικισμό του Ερντογάν, η Συνθήκη της Λωζάννης εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να αποτελεί μελανό σημείο στην Ιστορία της χώρας του.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ απ’ όσα λέει ή εύχεται ο κ. Ερντογάν, η Συνθήκη της Λωζάννης δεν έχει «ημερομηνία λήξης». Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο στην περίπτωση της εν λόγω Συνθήκης, καθώς προσδιορίζει διακρατικά σύνορα και επομένως έχει αυξημένη τυπική ισχύ. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο (άρθρο
62.2 της Σύμβασης της Βιέννης για Δίκαιο των Συνθηκών του 1969), οι συνοριακές ρυθμίσεις είναι απαραβίαστες. Αλλαγή του καθεστώτος της Λωζάννης δεν είναι δυνατή, παρά μόνο εάν υπάρξει συναίνεση όλων των ενδιαφερόμενων μερών και τέτοια συναίνεση οπωσδήποτε δεν μπορεί να υπάρξει από την πλευρά της Ελλάδας. Η Συνθήκη υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου του 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στη Συνθήκη των Σεβρών, συμπεριλαμβανομένης της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη), κι έτσι αποτέλεσε μία συνολική διευθέτηση του Ανατολικού Ζητήματος. Προσδιόρισε (και εξακολουθεί να προσδιορίζει) τα σύνορα της Τουρκίας με τους Βαλκάνιους και τους Αραβες γείτονές της (με εξαίρεση τη συριακή περιοχή της Αλεξανδρέττας, την οποία παραχώρησε το 1939 η Γαλλία στην Τουρκία). Επομένως, οποιαδήποτε απόπειρα ανατροπής της θα απειλήσει την ισορροπία, η οποία διατηρείται αναλλοίωτη για σχεδόν έναν αιώνα, σε πολύ ευρύτερο γεωγραφικό ορίζοντα από τον στενό ελληνοτουρκικό.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ στρεβλώσεις έχουν δημιουργηθεί, προβλήματα υπάρχουν, αδυναμίες παρατηρούνται, αλλά τα σχέδια «αναθεώρησης» της Συνθήκης ανοίγουν εφιαλτικά το κουτί της Πανδώρας σε βάρος της χώρας μας και της Κύπρου. Η Συνθήκη αποτελεί ορόσημο στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, καθώς από τη μια έθεσε τέρμα στη Μεγάλη Ιδέα, από την άλλη, όμως, οριστικοποίησε τα σύνορα Ελλάδας και Τουρκίας. Στίς διαπραγματευτικές Συνθήκες της περιόδου εκείνης. με τις χαίνουσες πληγές της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, συμφωνήθηκε στο θέμα των μειονοτήτων η βαριά απόφαση της ανταλλαγής πληθυσμών, που ωστόσο κανένας ποτέ δεν ανέλαβε την ευθύνη για την πατρότητα της ιδέαδ. Επίσης, η Συνθήκη είναι σαφής: Τα νηοιά πέραν των τριών μιλιών από τις τουρκικές ακτές ανήκουν στιν Ελλάδα.

Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ και ο Ατατοΰρκ, οκτώ μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατάφεραν να συνάψουν ένα ελληνοτουρκικό σύμφωνο ειρήνης και φιλίας. Τώρα, μεταλλαγμένοι συριζαίοι… σημιτικοί… ποταμίσιοι… και ορισμένοι μητσοτακικοί… και από κοντά οι καθεστωτικές ακαδημαϊκές απόψεις της «σύνεσης» και του νεοταξικού «ρεαλισμού» του ΕΛΙΑΜΕΠ, που έχουν διαβρώσει τα πάντα, επιθυμούν διακαώς μια παρόμοια επιτυχία.

Πηγή εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”

Share:

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Πολιτική Απορρήτου

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο