ΚΑΖΑΝ-ΚΑΖΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ


«KAZAN-KAZAN» («όλοι κερδισμένοι»), μας υπόσχεται ο Τσίπρας, κλείνο­ντας το μάτι στον «Αττίλα» και για αμοι­βαία επωφελείς μπίζνες με την Ελλάδα. Ο «Αττίλας», δηλαδή, ο κωδικός της τουρκι­κής εισβολής στην Κύπρο, δεν είναι μια αφηρημένη έννοια του μακρινού παρελθό­ντος… Το ξαναθυμίζω ύστερα από τις δη­λώσεις Τσίπρα – Γιλντιρίμ, όταν η απει­λή πολέμου από τον Ερντογάν, μέσω του ΟΗΕ, εναντίον της Κύπρου και των πετρε­λαϊκών κολοσσών ΕΝI και Total είναι τόσο πρόσφατη (Τρίτη 2 Μαΐου). Και ενώ δια­μορφώνονται νέα εκρηκτικά γεωπολιτικά δεδομένα, ο Ελληνας πρωθυπουργός με άκρως επιπόλαιη και ανιστόρητη απόφαση επιλέγει να δώσει χείρα βοήθειας στον Ερντογάν με την ηλίθια σκέψη ότι ενισχύεται ουσιαστικά η στρατηγική συ­νεργασίας των δύο χωρών.

Και εγώ λοιπόν ας ασχολη­θώ ξανά με τον αγαπημένο μας γείτονα. Η Τουρκία βρίσκεται σε κρίση ισχύος στην περιφερειακή και τη διεθνή σκηνή. Η σταθερή της οικονομία και η πε­ριθωριοποίηση παλαιών απειλών, όπως ο ισλαμισμός, ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο αυταρχισμός, αποτελούν παρελθόν. Τώρα, οι Τούρκοι αρχίζουν έντονα να ανα­ρωτιούνται εάν η ευκαιρία τους έχει αρ­χίσει να χάνεται. Αλλά τώρα είναι η δική μας ευκαιρία.

Η οικονομική ελίτ της «νέας Τουρκίας* φο­βάται… Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι, υπό μια έννοια, η Ιθάκη της Τουρκίας, η Ιθά­κη για τους Τούρκους νεο-οικουμενιστές, επιχειρηματίες και τραπεζίτες. Το διπλω­ματικό και πολιτικό Βατερλώ του Ερντογάν με τη Γερμανία και τις Βρυξέλλες και η ταπείνωση της Αγκυρας από τον Αμερικα­νό πρόεδρο έχουν επικίνδυνα απομονώσει την Τουρκία. Υπάρχουν, ακόμη, περιθώ­ρια αντίδρασης; Ο σημαντικότερος στόχος της επίσκεψης Γιλντιρίμ ήταν να πείσει τον πρωθυπουργό να αρθούν από την πλευρά μας τα όποια εμπόδια παραμένουν και να αναβιώσει η θερμή υποστήριξη υπέρ της τουρκικής ένταξης στην Ε.Ε. εκ μέρους της χώρας μας, όπως το 1999!

Να θυμίσω ότι η άρση του ελληνικού βέτο για την τουρκική ένταξη, το 1999, υπήρ­ξε, ασφαλώς, τότε μια επιπόλαιη επιλογή. Εντάξει… Δεν είχαμε κανέναν λόγο να λει­τουργούμε ως πλαστό άλλοθι των Ευρω­παίων, που, για τους δικούς τους λόγους, απέρριπταν την υποψηφιότητα της γείτονος. Ούτε είχαμε συμφέρον από μια ταπει­νωτική, για τον Ερντογάν, απόρριψη της τουρκικής υποψηφιότητας, μια και κάτι τέ­τοιο θα μπορούσε να ενισχύσει το «βαθύ κράτος» του στρατιωτικού κατεστημένου και τις εθνικιστικές του βλέψεις. Αλλά εί­ναι εξίσου και αφελές και πρώτιστα επικίν­δυνο -κυρίως σήμερα- να εμφανιζόμαστε με φολκλορικές υπερβολές, βασιλικότεροι του βασιλέως. Η οθωμανική αυτοκρατο­ρία επέζησε έτη και έτη ως ο Μέγας Ασθε­νής στο σύστημα ισορροπιών της Ευρώ­πης και θα ήταν μείζον σφάλμα ιστορικό εάν ως ασθενής άλλης μορ­φής ενσωματωνόταν στην Κοινότητα.

Η νύξη του Γιλντιρίμ -σύμ­φωνα με τις δικές μου πληροφορίες-, ότι είναι πρόθυμη η χώρα του να αναστείλει τις τουρκικές δραστηριότητες και προκλή­σεις στο Αιγαίο, δηλαδή ότι μας αφήνει να ησυχάσουμε από τον επαπειλούμενο κίνδυνο του «θερμού επεισοδίου», εί­ναι απλώς πυροτέχνημα. Πρέπει να ομολογηθεί πως, δυστυχώς, εδώ και χρόνια έχει επιβληθεί καθεστώς περίπου ολικής «φινλανδοποιήσεως» της χώρας. Μετά την κρίση του 1987, επί ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάς συνεφώνησε να μη διεξαγάγει μονομερώς έρευνες πετρελαίου σε όλο το εύρος της θαλάσσιας αυτής περι­οχής· και μετά την πάροδο δεκαετίας με τη «συμφωνία» της Μαδρίτης του 1997, επί ΠΑΣΟΚ του κ. Κώστα Σημίτη, αναγνωρί­σθηκε η ύπαρξη «ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Η αντίδραση της Αγκυρας στις επικείμενες υποθαλάσσιες γεωτρήσεις από την Total και την ΕΝΙ ήταν να δεσμεύσει περιοχές και να κάνει ασκήσεις με πραγματικά πυρά εντός της κυπριακής ΑΟΖ και στα διεθνή ύδατα νοτίως του Καστελλόριζου. Και δεν σταματά να προσπαθεί να «στραγγαλίσει» το Καστελλόριζο, για να στερήσει από την Ελλάδα τη διεκδίκηση υφαλοκρηπίδας που συνορεύει με την κυπριακή.

ΠΗΓΗ: Εφημερία «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ»

 


Θα θέλατε να μοιραστείτε τις σκέψεις σας;

Η συμπλήρωση του ονοματεπώνυμου και του e-mail είναι προαιρετική.


Μοιραστείτε το:

Copyright © 2014 statusradio.gr